Mededogen

[vc_row][vc_column width=”11/12″][vc_column_text]Mededogen

Het vermogen mee te voelen, niet te oordelen, compassie te hebben. Soms zijn dat grote begrippen. Ik wil het in dit geval vooral met je hebben over zelf mededogen. Mild zijn naar jezelf helpt en geeft je de gelegenheid daadwerkelijk compassievol naar je omgeving te zijn. Ik zou hier eerst willen beginnen met een voorbeeld. Afgelopen week sprak ik een man die, zo vond zijn leidinggevende, gecoacht moest worden. In ons gesprek vroeg ik hem: “wat zijn je kwaliteiten?”. Hij antwoordde: “waar ze niet tevreden over zijn …”. Dit zat zo diep in hem en het zit vaak zo in ons denken. We beschouwen onszelf vanuit onze omgeving en kunnen daarin soms heel slecht zien waarin we zelf uniek en geweldig zijn. Het moet beter. Het is niet goed genoeg. Mag ik deze vraag eens aan jou als lezer stellen: Zeg eens hardop waarin jij geweldig bent? Lukt het om het hardop te zeggen? Lukte het om hierin oprecht te zijn? Dat wil zeggen, het niet groter of kleiner te maken dan dat het in werkelijkheid is?

We vestigen onze aandacht zo vaak op wat niet is. Wat er niet is, is altijd een vorm van verlies. In gesprekken merk ik dat meer dan eens de ‘sport metafoor’ erbij wordt gehaald. Kort gezegd, je traint harder, meer en of beter waardoor je betere prestaties haalt. Mijn eerste vraag is dan; “heb je een echte wielrenner wel eens zien tennissen of turnen?”. De wielrenner is goed waar hij of zij goed in is. Daar heeft het zin te trainen en het betekent ook automatisch dat de wielrenner heel veel dingen niet kan J .Daarmee is de sportmetafoor een gevaarlijke metafoor, maar het is wel het beeld dat bij meerdere mensen in de gedachten is gekropen. Wij zijn maakbaar. Wat niet goed is moet beter. Mededogen met jezelf hebben begint met waardering hebben met wie jij bent, hoe uniek jij bent, met je mooie en met je lelijke kanten. Ja vooral ook die! In deze blog wil ik je op twee manieren helpen met mededogen naar je zelf te kijken. Door twee coupletten uit een prachtig gedicht van Derek Walcott (love after love, 1986) en een geleide meditatie die je kan helpen.

Eens komt de tijd

Dat je vol blijdschap

Jezelf begroet, aankomend

bij je eigen deur, in je eigen spiegel,

en elk glimlacht om elkanders welkom

en zegt: ga zitten. Eet wat.

Opnieuw zul je van de vreemde houden die ooit je zelf was.

Geef wijn. Geef brood. Geef je hart weer terug

aan zichzelf, aan de vreemde die van je hield.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/12″][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZwbGF5ZXIudmltZW8uY29tJTJGdmlkZW8lMkYxNDc3NDkxODMlMjIlMjB3aWR0aCUzRCUyMjUwMCUyMiUyMGhlaWdodCUzRCUyMjI4MSUyMiUyMGZyYW1lYm9yZGVyJTNEJTIyMCUyMiUyMHdlYmtpdGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUyMG1vemFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUyMGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUzRSUzQyUyRmlmcmFtZSUzRSUwQSUwQQ==[/vc_raw_html][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Laat een reactie achter op deze pagina.

Dank, Erwin[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *